اربه کله

اگر در ساختار حکومتی اسلامی شفافیت و صداقتی که حضرت علی (ع) در نهج البلاغه ترسیم نمود محلی از اعراب نداشته باشد مصداق ره به ترکستان بردن است و  در چنین حکومتی تکرار مفاهیم ارزشی  بدون عملگرایی در رفتار حاکمان و اصرار برشعار دادن آن سر به زیر برف بردن و  فریاد روشنفکران  در چنین جامعه ای آب در هاون کوبیدن است.

علی (ع)که خود معصوم بود و حکومت و ولایت حق مسلم او بود برای بازگرداندن حق  ولایت و امامت - و نه گرفتن حق شخصی خود- تاجایی برای اثبات حقانیت از دست رفته تلاش کرد و قدم برداشت و مبارزه علمی و عملی کرد که ظرفیت های جامعه و مصالح آن اقتضاءمیکرد.

 25 سال سکوت او شاهد مناسبی بر این اقتضائات هست. واین همه در حالی بود که که هم او و هم مردم و هم حاکمان حاضر به عینه میدیدند این شایستگی در راستای عدالت الهی برازنده اوست .شایستگی او از جنس  صفات متعارف  عاشقان حکومت نبود نه موروثی بود نه ازسر اجبار و اکراه و نه از سرپنجه قدرت و سیاست و ثروت.

علی( ع) با این خصوصیات و با این روش و منش حاضر به پذیرش وضعی شد که جامعه به هر دلیل خواه سیاست مزورانه عده ای منافق منفعت طلب و خواه عدم بینش و بصیرت توده مردم اتخاذ کرده بود . در ادامه حتی نسبت به روند حذف خلفا به شیوه مرسوم آن روز فریاد اعتراض برآورد. و این یعنی نماد دموکراسی در عهد اسلام .

و اما گریزی به جامعه امروز ایران که عده ای قصد دارند بصورت ابزاری برای بقای خود صرفا بگویند علی (ع) یاریگر و و حامی و پشتیبان مردمی که اهل بصیرت و بینش باشد نداشت . و دو صد البته این نکته جای انکار ندارد ولی مردمی را که از ما  به هر دلیل منتقد و رویگردان هستند فاقد بصیرت و آگاهی بدانیم !

آنروز مردم عهد امام علی و امامین حسنین فاقد بصیرت و آگاهی بودند اما آیا میشود این دوره را با دوره حکومت آن عزیزان یکسان دانست؟ مشی علی فقط حکومت رانی و اعمال قدرت نبود بلکه خط سیر علی فهماندن یک اصل بود و آن برای خدا بودن و انسان بودن در حوزه فردی و اجتماعی است. در اندیشه علی وجه تمایز تشکیل و عدم تشکیل حکومت یک چیز است و آن ترسیم نمودار کرامت انسانیت برای بشریت . شاید همان اصلی که امروزه حقوق بشر لقب گرفته و سپس احقاق حق بود . احقاق حقی که قیمت و بهای آن  نه جنگ است نه شعار نه کشتار بلکه یک چیز اساسی است حرکت در مدار انسانیت.

مهم این بود که او این امر آسمانی را به مردم زمان خود و آیندگان بیاموزاند که در این راه نهج البلاغه سند گویای منشور علوی راهگشای پویندگان خواهد بود.  

  انواع قرائت از قیام امام حسین(ع)

    *تفسیر روشنفکران غیر دینی:

 در مورد خود قیام صحبت نمی کنند ولی به حرکتهایی که شیعیان نسبت به قیام دارند حمله میکنندو عزاداری را بدعت و خرافه میدانند.

*تفسیر روشنفکران دینی نظیر دکتر شریعتی : 

 سعی دارند روایت و قرائت ایدئولوژیک از قیام امام حسین ارائه کنند و نقش شهادت در آن برجسته است.

*  جریان علم امام:

 امام حسین (ع) بر مقدر بون شهادت آگاه و مطلع بود 

* قیام برای تشکیل حکومت:

که هدف قیام امام را تشکیل حکومت می ا نگارند (نظیر جریان شهید جاوید)